می گن هر کاری از یه کیلومتری خیلی سخته، از یه متری آسون و از یه سانتی متری خیلی ساده...

گفتم دیگه آخر ترمی خدا رو خوش نمیاد این قدر از درسا دور باشم، یه نگاه به حجم جزوه ها کردم دیدم

بینمون خیلی فاصله است... یه کم رفتم نزدیکتر دیدم یا صاحب الزمان عجب فاجعه ایه...نزدیکتر شدم

جلو فاجعه رو بگیرم و به حوالی یه سانتی متری رسیدم دیدم همون بهتر که فاتحة این ترمو بخونمو

خیال خودمو یه ملتیو راحت کنم...

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388 | موضوع:

سلامی گویمت من، از پــــس یک سال و اندی

همین اول بگم، نامرد دنیایی به اشعارم بخندی

با عرض سلام نلیکـــــــــــــــم و حالتون چه طوره، حالتـــــــــــــــــــــــــــون چه طوره؟

ذوق زده ام خیلی، راستش دست و دلم خیلی به نوشتن نمیره ولی طاقتم واقعا تموم شده و بازم برگشتم تا شاید با بازی با کلمه های تکراری بتونم لبخندی 78 درجه ای به روی صورتای نمی دونم چه شکلیتون بنشونم ... به همین سادگی،بااااااااااااور کن!!!!!!

اگه تو هم مثل من از اول سال لای جزوه رو باز نکرده بودی و جای کشتی کج گرفتن با انتگرال و تابع و بیوشیمی و گیاه و ژنتیک و کود و...(البته شما حماقت منو تکرار نکنین و با کود جماعت حتی حتی حتی اگه از نوع شیمیاییشم بود در نیفتین که بدجور ضربه فنی می شین و مایه FUN جماعت نظاره گر) با یه مشت واژه دست رشته بازی می کردی،مغزت دیگه به پنچری کامل می رسید.

تنها تلاشی که در راستای کمک به علم بشری جوامع انجام دادم این بوده که کمتر رو مخ اساتید تک چرخ بزنم و دیگر هیچ... این از من!

در زمینه رادیو هم که،گلاب به روتون بلا نسبت شما زبونم بشکنه الهی!!!!!! یه زمانی افتخارمون اطلاع رسانی راجع به رادیو جوون بود ولی حالا یه جورایی........... فقط می تونم بگم اوضاع با اون زمانایی که من شنونده شدم خیلی فرق کرده و به نظر من سقوط آزادی ییهو توی این موج پرطرفدار رخ داده که دست کم از سونامی فرهنگی نداره. وقتی پرشنونده ترین برنامه، هفت ترانه میشه دیگه *انا الیه راجعون صلوااااااااااااات*!!!!

میبینم که متعصباش کله رو بنا به امکانات و تجربیات تا اونجایی که شخصیت شخیص اجازه می ده بردن عقب و آماده ان تا با زاویه 35درجه فرود اضطراری کنن رو صورت من!

ولی حالا بیشوخی یه روز که داری از سرکار یا دانشگاه یا مدرسه با خط یازده یا حالا با هر خطی که دوست داری درست با سرعت موشکایی که سر درس تاریخ از ته کلاس می فرستادیم طرف تخته یا عین اون پوست پرتقالایی که ته خودکارت میذاشتیو با فرح بخشی تمام فوت می کردی تو لوله خودکار و ازاینکه می خورد به پیشونی لیموشیرین کلاس یه جایی توی همون حوالی ته مه های دلت قنج می رفت،،،، به خونه یا حالا چه می دونم به زیرپل یا کارتون(دیگه هرکی بنا به امکاناتش!!!)برمی گردی؛ دو دو تا رو پنج تا کن و ببین واقعا این اون چیزی بود که می خواستی؟ ببین رسانه جماعت، بهت توهین نمی کنه و شعورتو زیر سوال نمیبره؟؟؟ فیلمای هالیوود و حتـــــــــــــــی بالیوود از فیلمای تلویزیون ما با محتواتر نیست؟حداقل اونا کمبود محبت ندارن و یه سره از مفهوم ناگزیر سفره عقد فیلم نمیسازن! صد رحمت به همون رادیوی خودمون که روز تعطیل یه هفت شنبه ای(هر چه قدر مضحک) داره و حداقل غم با درصد خلوص%99.9  به آدم تزریق نمی کنه؛اون یکدهم درصدم به خاطر بازی بد آنجلینا جولی محجبه های خودمون دارم می گم که بازی تاثیرگذارشون در لحظات حزن انگیز بدجوری سبب فرحبخشی ملتی می شه؛ خدا خیرشون بده... توفیقهم عندالله...

خیلی خوب بابا! زیادم قیافه روشن فکر به خودت نگیر که از خودتم انتقاد می کنما خیلیم نگاه عاقل اندر غافل! نکن که پرونده ات زیر دستمه و به قول سعدی علیه رحمه (که درود  مولانا و نوادگان حافظ و بروبچس رابعه قزداری بلخی و رودکی اینا...! بر او باد، لال از دنیا نری بلند بگو آممممین) می گماااا، بگــــــــــــــــــــــم!؟

از  قدیم ندیما هم گفتن آشپز که جارو به دمبش ببنده کوه به کوه نمیرسه و از این حرفا؛ ربطشم خودت برو تو مغز آک بندت search بزن و بیاب که سرانجام کار تو خوشنود باشیو ما رستگار.خوب دیگه منم می رم به همون کشتی کج با ریشه چغندر برسم تا مغزم رسما پنچر نشده و فقط واسه ازیاد اطلاعات عمومیت می گم که این روزا سعی کن خیلی فکر نکنی که پارک مغز روی بعضی جریانا مساوی با پنچری مخ الی الابد می شه!

دارم می رم دلم شاده

      که متن ام گیرت افتاده

           عجب الاف و بی کــاری

                 غرض حرافی بود، ساده

تا آخرشو خووندی؟؟؟؟ فوووووتینا !!!!

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در دوشنبه هجدهم آبان 1388 | موضوع:

                                        تو را با تپش های قلبم سرودم

                                        به این واژه ها احتیاجی ندارم...!

به من می گویند: اگر خود را بشناسی همه مردم را خواهی شناخت

و من می گویم: خود را نخواهم شناخت مگر آنکه همه مردم را بشناسم...

جاده ی شناخت پر از شکه، شک های تو خالی... فقط کسی می تونه برسه که پا برهنه بزنه به دل این کویر...بعضی چیز ها هست که از سطح ادراک ما فراترند. این چیزها رو نمی شه فهمید یا درک کرد و یا حتی اونها رو توضیح داد. به این چیزها می شه می شه تزدیک شد یا اونها رو حس کرد و حتی در اونها حل شد اما هرگز نمی شه اونها رو حتی به اندازه ذره ای درک کرد و برخلاف تجربه طبیعت که قانون هاش بعد از آزمایش به دست میاد  اول باید به قانونی ایمان بیاری و بعد اون رو آزمایش کنی و هر چی ایمانت به اون قانون نیرومند تر باشه احتمال موفقیتت بیشتره یعنی هر اندازه که باورشون داشته باشی اونها هم همون اندازه برات وجود دارن و حضورشون رو حس می کنی...

یکی از این چیزها مفهوم مادره کی می تونه بگه مادر یعنی چی؟ مادر فقط با خودش معنی می شه، فقط می تونی بگی مادر یعنی مادر... به قول پدربزرگم مادر بدشم خوبه چه برسه به خوبش!

خواستم چیزی بنویسم که در خور شان و مقام مادرها باشه ولی بین عجز از نوشتن و ناقص نوشتن، اولی رو انتخاب کردم...شاید نصف این چیزایی که دارم بهت می گم بی معناست ولی می گم تا نصفه دوم کامل بشه:

اگه بگم فقط بهشت زیر پای مادره، کم گفتم

اگه بگم همه عالم کمتر از موی سفید مادره کم گفتم

اگه بگم زمان فدای شب نخوابی های مادره باز هم کم گفتم

فقط بلدم بگم که مادر، مادره... همین!

همه ایامتون مبارک بالاخص این روزهای عزیز...

ای مطلع شرق تغزل، چشم هایت

    خورشیدها سر می زنند از پیش پایت

          ای عطر تو از آسمان نیلوفری تر

              پیچیده در هرم نفس هایم، هوات

                   آیینه موسیقی تو چشم باران

                        پژواک رنگ و بوی گل، موج صدایت 

                              با دستهایت پل زدی ای نبض آبی

                                   بر شانه های من، پلی تا بی نهایت

                                        پس دست کم بگذار تا روز مبادا

                                              در چشم من من باقی بماند جای پایت

سلام به همگی

طی مقادیر قلیلی وبگردی و تبادل اطلاعات با هووی بی بی سی و خبرگزاری فضول دره به این نتیجه سترگ رسیدم که پارازیت این هفته از شنبه تا چهارشنبه در هگمتانه همدان اجرا می شه... اگر دنبال چرا می گردین می تونین از جیب مبارک مایه بذارین و یه کم زحمت گشت اینترنتی رو به جون بخرین./

یا علی

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در دوشنبه سوم تیر 1387 | موضوع:

روزی کسانی که من نخواهم دید

    در لای کاغذهای زرد مرا خواهند دید

         و با من حرفهایشان را خواهند زد

              درختان اما اکنون به شب می بینند

                    که من بر این درخت یادگاری خودم را نوشته ام

                          و با کسی که از خورشید یک حرف بیشتر....گفتم:

حرف هایی هست برای نگفتن و ارزش عمیق هر انسانی به حرف هاییست که برای نگفتن دارد، اینجا هستی اما من کم دارمت و حرف های نگفته ات هنوز توتم قلم من است و می دانم که این بت عظیم هیچ گاه نمی شکند...

خسته ام از این کویر

این کویر، این کوی کور و پیر

این هبوط بی دلیل، این سقوط ناگزیر

از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی

دیدمت ولی چه دور! دیدمت ولی چه دیر!

این تویی در آن طرف، پشت میله ها رها

این منم در این طرف، پشت میله ها اسیر

دست خسته مرا مثل کودکی بگیر

با خودت مرا ببر، خسته ام از این کویر....

وقتی تو بودی من نبودم و حالا تو نیستی و من هستم و در غم نبودنت چله می نشینم، در غم کسی که معنای "فاطمه (س)" و "ابوذر" را در "حج کویری اش" به من آموخت! من از ابتدای تو فهمیده بودم، که یک روز خورشید را خواهی رفت... دریغا تو رفتی... هراسی ندارم، مهم نیست ای دور... خدا دست های تو را منتشر کرد !

بعد از تقریبا سه ماه سلام

از اونجایی که من بچه خوبی بودم  و اصلا  در طول امتحانات از نوع نهاییش سری به وبم نمی زدم!!!!! (افعال معکوووووس)اومدم یه حضور غیابی بکنم و یه کم غر بزنم...

خبر دست ششصدمم اینه که دکتر گیل آبادی رفتن به تبعید گاه مدیران رادیو... خوشحالم که در اوج رفتن مخصوصا با اون همه فشاری که روشون بود و بعد از برگزاری مراسم خاطره انگیز شب خاطره صدا و عبور از خط قرمز هابه اوج خودش رسید. بهشون خسته نباشید می گم و دلم می خواد بدونن که برای من رادیو جوان فقط تا زمان بودن ایشون رادیو جوان بود... بابا بسه دیگه من تازه از شر دبیرستان خلاص شدم حوصله اوین و این جور جاها رو ندارم به خدا، ولم کنین...

و در ضمن تبریک اساسی هم به مهران دوستی به خاطر انتخاب شدن به عنوان بهترین گوینده رادیو جوون.

و یه پیشنهاد هم به معتادهای رادیو دارم... اولا که معتاد بیماره و مجرم نیست ثانیا اگر همت کنین و توی این سه ماهه یه جور خودتونو بچپونین تو رادیو و حتی شده نقش بوق رو متقبل بشین حتما این کار رو انجام بدین که سریعا جواب می ده... یه چند برجی که پولت رو......بووووق.... اون وقت می فهمی که آوای دهل شنیدن از دور خوش است.... مخالین لطفا قیام بفرمایند!

و یه تشکر ویژه هم می کنم از همه کسانی که امتحانات رو به رفراندوم گذاشته بودن و 20-10 نفری به کمک هم جواب می دادیم!!! استغفرالله.... و همچنین سپاسگزارم از همه کسانی که فکر می کنن بعد از یه ماه مخ سابی  تو تعطیل شدی تا کارای عقب افتاده شو رو انجام بدی

راستی می خوام توی این پست نظرتون رو راجع به گوینده هایی که اسمشون رو میبرم بگین... از صدا و یا اجرای کدوشون بیشتر خوشتون میاد؟

1. فرشید منافی : شما تشریف بیارین

2. نیما رئیسی : ثبت نام در طرح بهارانه ایرانسل

3. مهران دوستی : خودشیفته شماره ۱

4. علی ضیا : علی کوچولو

5. سعید پورمحمودی : خودشیفته شماره ۲

6. بنفشه رافعی : کسی که تخم مرغ در گلویش گیر کرده

7. فاطمه صداقتی: استاد غر زدن اونم از نوع بهارانه اش

8. زهره هاشمی : رگ گردنش مواقعی که حس و حال اجرا ندارد مصلحتی می گیرد!!!

9. نسیم رفیعی : خنثی است... نظرم رو می تونی از منشی ام بپرسین!

پیشاپیش از تابستان بشر نیمرو کن امسال نیز سپاسگزاریم لطفا تا از گرما هلاک نشده ایم کامنت بگذارید...

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 | موضوع:

سرخوشـــــــــــــانه سلام

قبل از هر حر فی باید بگم که چون وبلاگ قبلی من که با همین اسم توی پرشین بلاگ بود هک شده و من هم بعد از دو ماه دوندگی اینترنتی !!!!!! از درست شدنش نا امید شدم و در نتیجه سعی کردم که اون وبلاگ ور با همون حال و هوا به بلاگفا منتقل کنم فقط مشکلی که دارم اینه که کامنتام رو هنوز منتقل نکردم و اگر هم منتقل بکنم تاریخشون فرق می کنه پس نه تعجب بکنین و نه فکر کنین که برای خودم پپسی باز کردم و کامنت گذاشتم

به سلامتی مراسم تولد این نوگل باغ زندگی هم بعد از 7 روز و 7 شب دستکوبی  در خانه ی هنرمندان پارک ایرانشهرتموم شد. از شنبه هر روز یه گروه از رادیو جوان، میزبان طرفداران و شنونده های مشتاق بودن و پنجشنبه هم مراسم "شب خاطره ی صدا" به عنوان حسن ختام جشن تولد، با حضور گوینده های جدید و قدیم رادیو برگزار شد. چهار شنبه از ساعت 3 تا 5 مراسم انتخابات حلقه ی وب در خانه ی هنرمندان بود که خوشبختانه اعضای اصلی و علی البدل انتخاب شدن و از 5 تا 7 هم نشست اختصاصی گروه جوان و جامعه بود که چون حضورم در جلسه به طور غیر مستقیم بود  زیاد از جزییات جلسه نمی تونم خبری بهتون بدم فقط اگر بخواین می تونین که برای اینکه از اعضای وب با خبر بشین به www.radiojavanonline.blogfa.com  مراجعه کنین. ولی با کلی تلاش تونستم امتحان شنبه رو لغو بکنم (شرمنده دیگه خبر نداشتم که تعطیل می شه وگرنه این قدر جیلیز ویلیز نمی کردم) و نتیجه ی حاصله این بود که تونستم پنجشنبه برم خانه ی هنرمندان و تا اونجایی که حافظه ام یاری بکنه براتون شرح ماوقع می دم...

اگر به جای ساعت 7 در های سالن با کلی قیل و قال، 20 دقیقه به 8 شب باز شد من معذرت می خوام. اگر مسئولان محترم رادیو جوان نمی خوان ازین سیاستشون دست بردارن و همیشه یه جایی رو انتخاب می کنن که کفاف جمعیت پیش بینی شده رو نمی ده و نصف بیشتر جمعیت می ایستن و اهالی رادیو جوون تریلی تریلی قند تو دلشون آب می شه که این همه مردم دوستشون دارن و که 3 ساعت براشون سرپا می ایستن من معذرت می خوام. اگر با توجه به حضورمون در خانه ی هنرمندان بازهم مراسم رو به صورت رادیویی دنبال می کردیم و اگر از همه به خصوص کشته مرده های فرزاد حسنی و جراح دماغ سعیدپورمحمودی تشکر شد من معذرت می خوام. اگر نیما رییسی مثل همیشه صداش بود ولی خودش نبود من معذرت می خوام. اگر سعید پورمحمودی سوتی داد و سلطان پرسپولیس رو تک زبونی گفت من معذرت می خوام. اگر بنفشه رافعی از سیاست کوچه ی علی چپی پیروی کرد و گفت همه ی این چند سال خاطره بوده و محض رضای خدا چیزی تعریف نکرد؛ اگر زهره هاشمی با اون لهجه ی مشهدیش آبروی هر چی دختر مشهدی بود برده و اگر به جای زندگی خوبی را پیش رو داشته باشید گفته زندگی خوبی را پشت و رو داشته باشید من معذرت می خوام. اگر رضا آفتابی با لهجه ی گیلکی از سوتی ای که روز معلم داده بود تعریف می کرد و سعید پورمحمودی نقش دیلماجش رو بازی می کرد من واقعا معذرت می خوام ( روز معلم دبیری برای مصاحبه پیدا نکردن و با خانم آقای آفتابی که دبیرن تماس می گیرن و بچه ی رضا آفتابی هی وسط تلفن پارازیت می داده و بابا  بابا می کرده). اگر فرشید منافی کلاس گذاشت و 8:30 اومد و اگر دکتر گیل آبادی 4 روز به خاطر حرفی که آقای منافی زده بود توقیفش کرد (هر وقت از جونم سیر شدم می گم چی گفته) و اگر روز تولدش به جای پفیلا، برای اینکه تبلیغ نشه گفت ...بوووق...فیل من معذرت می خوام. اگر وحید جلیلوند به سختی شنیده شدن اعتراف کرد و حرفایی ورای خط قرمز می زد و خدایی خنده دارترین خاطره ها رو تعریف کرد من معذرت می خوام. اگر مهران دوستی تو خاطره تعریف کردن رکورد شکوند و رفتن رو سن با خودش بود و پایین اومدنش با خدا من معذرت می خوام. اگر رضا رشید پور رو به خاطر حال کردن با صدای سیا....بوووق... وش...بوووق... قمی...بوووق...شی...از تلویزیون اخراج کردن من از پایه و اسا معذرت می خوام. اگر تو اون جای تنگ تا تقی به توقی می خورد ازمون می خواستن که دست بزنیم واقعا معذرت می خوام.

اگر یک سبد ترانه هم مثل همه ی برنامه های از هم پاشیده شده ای شده که به زور با چاشنی طنزهای تکراری و شنونده رو به موت بر نگهشون می دارن، اون جوری به من نگاه نکن که دیگه اصلا معذرت نمی خوام...  اصلا به من چه که معذرت بخوام؟ اگر دیگه یه برنامه ی واقعا باحال تو رادیو جوون باقی نمونده و دم عیدی یه طنز درست حسابی و جون دار نمی ذارن و واقعا به شعور شنونده  توهین می شه،  به من اصلا ربطی نداره که معذرت بخوام!  تنها کاری که می تونم بکنم اینه که به رادیو جوان وفادار بمونم و براش آروزی موفقیت بکنم و امیدوار باشم که حالا که حالا که رادیو جوون به میمنت و مبارکی یه سال بزرگتر شده، روند رو به تکاملی رو دنبال کنه...

حالا بریم سراغ معذرت خواهی های عیدانه ی خودمون:

اگرامسال آب توبه رو ریختی رو سرت که استغرالله استغفرالله چهارشنبه سوری استغفرالله و از اون ور بوم افتادی وسط کوچه ی علی چپ من از طرف تو از همه معذرت می خوام. اگر 4 روز دیگه عیده و یه لباس درست حسابی که ارزش خریدن داشته باشه پشت این ویترین ها ندیدن و فقط باران بهاری رو از چشمان مبارک صادر می کنین و زیرلب شعر عید آمد و ما قبا نداریم   با کهنه قبا صفا نداریم رو زمزمه می کنین من بنیانا معذرت می خوام. اگر نوروز امسال بازم باید یکی بیاد خونه تونو شما هم بعد از ظهر برین خونه اش، اگر فقط 4 تا فامیل ما قبل تاریخ دارین که هر سال همون خاطرات قدیمی و بی مزه رو تعریف می کنن و کلی هم ریسه می رن و کبود می شن از فرط خنده و تو مجبوری برای جلوگیری از حالت....بوووق.... به آجیل خوردن پناه ببری و طرفی که تا دو ثانیه پیش نفسش داشت از خنده بند میومد، طوقه اشک تو چشمای معصومش و با بغض می گه آجیل شب عید امسال چه قدر گرونه و تو برای اینکه حناق نگیری از ترس هر چی تو دست و حتی دهنته می ذاری رو میزو موقع خداحافظی 10 بار می گی خوب خلاصه عیدتون مبارک و هیچ وجه نقدی دریافت نمی کنی، من از ته ته دلم ازت معذرت می خوام. اگر توی ایام عید باید کلی درس بخونی ولی 40-50 تا خروس بی محل می ریزن خونه تون و منزل رو با استادیوم آزادی اشتباه می گیرن، من با همه ی زبونایی که بلدم می گم معذرت می خوام. اگر تمام تعطیلات رو هیچ جا نرفتی و نشستی مقش هاتو نوشتی و روز 14 فروردین اومدی برشون داری که دیدی خواهرکوچیکه ات برات چشم چشم دو ابرو کشیده تازه اثر انگشه هنری هم پاش گذاشته، سریعا و شدیدا معذرت می خوام.

و اگر این همه وقت گذاشتی و متن های منو خوندی واقعا آدم الافی هستی و من همین جوری الکی و از سر سرخوشی ازت معذرت می خوام.

حالا از شوخی گذشته امیدوارم سال خوبی رو پیش رو (نه پشت و رو) داشته باشین و برای منم لحظه ی تحویل سال حسابی دعا کنین و همچنین امیدوارم اگر نتونستین هفته ای که گذشت برین خانه ی هنرمندان، با خوندن این گزارش غصه نخورده باشین که هیچی تازه خوشحالم شده باشین که مثل ما از کت و کول نیفتادین...

یـا عـلـــــــــــــی!

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 | موضوع:

                   السلام علیک یا ثار الله

لب تشنه ام از سپیده آبم بدهید     ***      جامی ز زلال آفتابم بدهید

من پرسش سوزان حسینم یاران     ***     با حنجره ی عشق جوابم بدهید

معجزه یعنی همین

وقتی یک تنه در مقابل سپاه هزار هزار بایستی

و حتی لحظه ای شک نکنی

معجزه کرده ای....

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 | موضوع:

بی صبرانه ســـــــــــلام

یه عذر خواهی از تموم دوستانی که این مدته نتونستن بهشون سر بزنم و یه عذر خواهی دیگه به خاطر تاخیرم در به روز کردن وبلاگم.

یه چند وقتیه که هر کاری می کنم نوشتنم نمی آد به خاطر همین یکی از اشعار استاد امین پور رو که خیلی دوست دارم براتون می نویسم تا جبران مافات کنم.

] راستی شب جمعۀ پیش بود و دیدم اموات چشم انتظارن به خاطر همین یه سر زدم به وبم ببینم چند کفن پوسونده. داشتم نامۀ اعمالشو زیر و رو می کردم که دیدم این وبلاگ اصلا تکلیفش معلوم نیست. به همین خاطر تصمیم گرفتم که اینجا رو به یک مکان کاملا دل انگیز تبدیل کنم!!!! یه وب هم برای رادیو زدم اگر خواستین می تونی ازش دیدنی به عمل بیارین.

آدرسش رو هم توی لینکهام می تونین ملاحظه بفرمایین، خوب دیگه حرفی نمونده باقی

یاعلی.[

حسرت همیشگی

حرف های ما هنوز نا تمام...

تا نگاه می کنی :

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظۀ عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

            چه قدر زود

                             دیر می شود...

نوشته شده توسط فاطمه پورکریمی در سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 | موضوع: